“Το Ημέρωμα της στρίγγλας”του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία Ι. Κακλέα

Μια από τις πολλές παραστάσεις που παίζονται στα αθηναϊκά θέατρα, με σκοπό να ποιήσουν ήθος στους θεατές, είναι και αυτή του Θεάτρου Βρετάνια. Ο Ι. Κακλέας σκηνοθετεί την χιλιοπαιγμένη και γνωστή κωμωδία του Ουίλιαμ Σαίξπηρ «Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι», προσπαθώντας να μεταφέρει την ατμόσφαιρα της αναγεννησιακής Πάδοβας στη σκηνή του θεάτρου και έτσι να μας απομακρύνει για δυο περίπου ώρες από την πεζή και αγχώδη πραγματικότητα και καθημερινότητά μας.

Κατά την άποψή μου τα καταφέρνει θαυμάσια. Το εξαιρετικό καστ των ηθοποιών, τα ευρηματικά σκηνικά, οι εναλλασσόμενοι φωτισμοί και οι σωστές μουσικές επιλογές συνεπαίρνουν το κοινό και το κάνουν να ξεχαστεί, να χαρεί, να γελάσει τρανταχτά, το κάνουν να ψάχνει την επόμενη τοποθέτηση των ηθοποιών επάνω, δίπλα ή και έξω από τη σκηνή. Με λίγα λόγια πηγαίνει την ψυχή μας σε άλλες καταστάσεις και συνθήκες. Δηλαδή μας ψυχαγωγεί κυριολεκτικά.

Η έναρξη μπορεί να ξενίσει λίγο, αλλά σύντομα η εντυπωσιακή χορογραφία, η δυνατή μουσική αλλά κυρίως η απίστευτη ικανότητα του θίασου στο μιούζικαλ μας βάζουν στο πνεύμα της αναγεννησιακής Ιταλίας όπου κυριαρχούσε, εκτός της Επιστήμης, της Φιλοσοφίας και των Καλών Τεχνών, ο Έρωτας που ξεμυάλιζε ακόμα και τους πιο αποφασισμένους υποψήφιους φοιτητές.

Μέχρι τη στιγμή που η φωνή της Μαρίας Ναυπλιώτου σκίζει το ροζ πέπλο που μας είχε τυλίξει. Αγέρωχη, κυριαρχεί στη σκηνή την οποία αλωνίζει απ’άκρη σε άκρη επιβάλλοντας την παρουσία της «στρίγγλας». Ποιος είδε την Κατερίνα και δεν τη φοβήθηκε! Στο πέρασμά της εξαφανίζονται όλοι. Στη ματιά της καθηλώνονται μικροί, μεγάλοι, συγγενείς, ξένοι, άντρες και γυναίκες.

Όλοι; Όχι βέβαια! Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, δηλαδή ο Πετρούκιος, γελά, καγχάζει, κολακεύει, κοροϊδεύει και τελικά επιβάλλει την παρουσία και την άποψή του. Συγκλονιστικός, σχεδόν εξαφανίζει απο σκηνής όλους τους άλλους και τα μάτια καρφώνονται σε εκείνον και εκείνη. Θα τα καταφέρει να υποτάξει το θηλυκό που τρομοκρατεί τους πάντες; Θα καταφέρει να πάρει τα φιλιά της Κατερίνας; Μα φυσικά. Ο Σαίξπηρ δίνει χαρούμενο τέλος στην κωμωδία του. Η Στρίγγλα έγινε αρνάκι.

Η τελευταία σκηνή, με τον ήρωά μας να ψάχνει απεγνωσμένα τον έρωτα και αυτός να του ξεγλιστρά, όχι χαρούμενα μα θλιμμένα δείχνει νομίζω και την ουσία του έργου. Αξίζει να έχει κανείς δίπλα του μια ξεδοντιασμένη τίγρη; Αξίζει μια τίγρη να έχει μονίμως τα δόντια και τα νύχια της έτοιμα για επίθεση; Μήπως τελικά η αγάπη, ο έρωτας και εν κατακλείδι ο γάμος έχουν να κάνουν με τους συμβιβασμούς και πόσους απο αυτούς είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε;

Ξεχωρίζουν η πάντα θεατρική και απολαυστική στα μάτια και τα αυτιά Μαρία Ναυπλιώτου. Τις στιγμές που παίζει χωρίς να μιλά είναι αυτό που λέμε breathtaking.

Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, για τον οποίο ήμουν επιφυλακτικός πριν την παράσταση, είναι πραγματικά θαυμάσιος. Χωρίς μούτες, χωρίς υπερβολές. Μετρημένος εκεί που πρέπει. Φωνακλάς αλλού, αλλά μόνο όσο χρειάζεται. Προκλητικά αφαιρετικός σε κάποιες στιγμές αναδεικνύει το ταλέντο του και την υποκριτική του αυτοπεποίθηση.

Οι ερμηνείες όλων ανεξαιρέτως των ηθοποιών είναι θαυμάσιες. Έχουν υπέροχη κίνηση, ρυθμό, άρθρωση, τοποθέτηση στη σκηνή. Αλλά υπάρχει κάποιος που ξεχωρίζει ανάμεσά τους. Ο εξαίσιος Στέλιος Ιακωβίδης. Κρατήστε το όνομα, θα μας χρειαστεί στο μέλλον. Γιατί μόνο λαμπρό μέλλον μπορεί να έχει μπροστά του αυτός ο αεικίνητος, πολυπρόσωπος νέος ηθοποιός.

Αξιοπρεπέστατη παράσταση, με πολυμελή θίασο, έξοχους κορυφαίους ερμηνευτές και μοντέρνα, αλλά όχι ακραία σκηνοθετική ματιά. Αξίζει να τη δείτε και να χαρίσετε στους συντελεστές της απλόχερα το χειροκρότημά σας.

*Η παράσταση ολοκληρώθηκε στις 09/04/2017*

 

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες αυτού του άρθρου δεν ανήκουν στο http://www.blueberrymints.com Η χρήση τους γίνεται μόνο ως παράθεση αποσπασμάτων για την τεκμηρίωση όσων γράφτηκαν.

“Ταρτούφος ή οι απατεώνες” – Η πολυσυζητημένη θεατρική παράσταση μέσα από τα μάτια ενός θεατή

Ο Μολιέρος με εντυπωσίαζε και μ’ έκανε να γελάω από μικρή, θυμάμαι μία παράσταση του “Αρχοντοχωριάτη” που με είχε πάει η μαμά μου όσο ήμουν ακόμα στο δημοτικό. Δεν ξέρω αν ήταν τα κουστούμια ή οι ερμηνείες, αλλά είχα μαγευτεί.  Ας έρθουμε στο παρόν, όπου καιρό τώρα προσπαθούσαμε με την παρέα μου να βρούμε χρόνο να πάμε στην εν λόγω παράσταση. Παρένθεση. Δεν συμπαθώ την ενήλικη ζωή, γιατί  όλοι τρέχουν και κανείς ποτέ δεν προλαβαίνει τίποτα ουσιαστικό, παρά μόνο δουλειά και πληρωμές κι άντε και κανά 6ωρο ύπνο. Κλείνει η παρένθεση. Μετά από ιντερνετικές διαπραγματεύσεις λοιπόν, κλείσαμε για τις 7/01 στην απογευματινή παράσταση των 18:00. 

*Πριν σηκώσουμε την “αυλαία” να πω ότι όσα θα διαβάσετε παρακάτω αποτελούν καθαρά την άποψη ενός θεατή και όχι κριτική.*

Λίγα λόγια για την υπόθεση: Πρόκειται για μια σύγχρονη ανάγνωση του κλασικού έργου του Μολιέρου, σε νέα έμμετρη μετάφραση του βραβευμένου ποιητή Γιώργου Μπλάνα. 

Ο Ταρτούφος, ένας απατεώνας που παριστάνει τον βαθιά θρησκευόμενο, καταφέρνει να πείσει τον -κατά τα φαινόμενα-εύπιστο μεγαλοαστό Οργκόν για το πόσο ειλικρινής και δυνατή είναι η πίστη του, τόσο ώστε ο πρώτος καταφέρνει να…μετακομίσει στο σπίτι του Οργκόν το οποίο φέρνει πάνω – κάτω. Εκεί ο Ταρτούφος έρχεται αντιμέτωπος με την οικογένεια του Οργκόν που βάζει σκοπό να τον “ξεσκεπάσει”. Τελικά όμως ποιος είναι ο απατεώνας; 

Οι ερμηνείες:

Οι συντελεστές της παράστασης ήταν όλοι εξίσου καλοί και κάθε μία ερμηνεία ξεχωριστή, εγώ επέλεξα να γράψω για τις τρεις που με εντυπωσίασαν περισσότερο.

Ο Αιμίλιος Χειλάκης ενσαρκώνει έναν πολύ ιδιαίτερο, σκοτεινό και συνάμα πειστικό Ταρτούφο. Σε κάνει να τον φοβάσαι και να τον θαυμάζεις ταυτόχρονα. Δεν έχει ίχνος υπερβολής στην ερμηνεία του, κάτι που εμένα μου αρέσει ιδιαίτερα, εκπέμπει δέος και εν γένει τον βρήκα εξαιρετικό.

Ο Άλκης Κούρκουλος είναι τόσο φυσικός στο ρόλο του Οργκόν, που αισθάνεσαι λες και τον παρακολουθείς στην καθημερινότητα του κι όχι να ερμηνεύει έναν ρόλο. I rest my case.

%cf%84%ce%b1%cf%81%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%86%ce%bf%cf%823

Έκπληξη, για μένα, ήταν ο Αλέξανδρος Βάρθης τον οποίο δεν είχα ξαναδεί στο θέατρο. Ως Δάμις, γιός του Οργκόν, σε συνεπαίρνει, σε κάνει να ξεχνάς ότι είσαι σε θέατρο και καταφέρνει όσο βρίσκεται στη σκηνή και ερμηνεύει να μην παίρνεις το βλέμμα σου από πάνω του. Η ερμηνεία του επαναστάτη νέου αγγίζει  τα όρια του καρτούν (με την καλή έννοια) και αν ποτέ με ρώταγαν τι θα ήθελα να τον δω να ερμηνεύει, θα διάλεγα τον Τζόκερ.

Η σκηνοθεσία: Όπως έγραψα και πιο πάνω αυτή είναι η άποψη ενός θεατή κι όχι επαγγελματική προσέγγιση οπότε ελπίζω ως τέτοια να τη λάβεις υπόψη σου, αγαπητέ αναγνώστη.

Μέσα λοιπόν από αυτή την σκοπιά, θα προσπαθήσω να ερμηνεύσω δύο στοιχειά της σκηνοθεσίας τα οποία θεωρώ πολύ ευρηματικά.

1) Οι περούκες των χαρακτήρων. Στα δικά μου μάτια η περούκα ήταν η μάσκα της υποκρισίας. Όλοι οι χαρακτήρες ανεξαιρέτως, φορούσαν υπερβολικές  περούκες ώσπου ξεκίνησε να αποκαλύπτεται η αλήθεια και μαζί έφυγαν και οι περούκες.

2) Ο καθρέπτης στο φόντο της σκηνής και η στάση του σώματος. Στο σκηνικό βλέπουμε ως φόντο έναν καθρέπτη ο οποίος γέρνει προς τη μία πλευρά. Επίσης οι ηθοποιοί όσο ερμηνεύουν γέρνουν το σώμα τους σαν να βρίσκονται σε ανηφόρα, σαν είναι κούκλες ψεύτικες που κάποιος τις κινεί. Για μένα αυτά τα δυο τεχνάσματα συνδέονται. Προσπαθώντας να σκεφτώ το νόημα, κατέληξα στη σκέψη ότι το “στραβό” της υπόθεσης αποσκοπεί στο να τονίσει το πόσο “στραβή”, δηλαδή ψεύτικη είναι η κατάσταση που διαδραματίζεται. Όλα σε αυτό το σπίτι πάνε στραβά (εκτός της γιαγιάς).

%cf%84%ce%b1%cf%81%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%86%ce%bf%cf%822

Μια μοντέρνα ματιά σε ένα κλασικό έργο. Ένας συνδυασμός ριψοκίνδυνος που στην προκειμένη πέτυχε στο 100%. Αν δεν έχετε δει την παράσταση σπεύσατε.

Πληροφορίες για την παράσταση:

Θέατρο Τζένη Καρέζη

Παραστάσεις: Κάθε Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή

Εισιτήρια: Viva.gr και στο 2103636144

Δείτε περισσότερα:https://goo.gl/DN6CmO

m-dand-sign

Υ.Γ. Όλες οι φωτογραφίες αυτού του άρθρου είναι από την σελίδα της παράστασης στο facebook, δεν ανήκουν στο http://www.blueberrymints.com Η χρήση τους γίνεται μόνο ως παράθεση αποσπασμάτων για την τεκμηρίωση όσων γράφτηκαν.