Εύη Γεροκώστα – Μια σύγχρονη παραμυθού

Η Τρουλίτα & Ο Δράκος – Ένα παραμύθι γραμμένο από εμάς για την Εύη,  που μας χάρισε την έμπνευση και τον χρόνο της ❤

Κόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη. Δωσ’ της κλώτσο να γυρίσει, παραμύθι να αρχινήσει. Η Τρουλίτα δεν ήξερε τι θα πει παραμύθι. Κάποτε ρώτησε ένα Δράκο “Δράκε εσύ που βλέπεις τόσα, πες μου, τι είναι παραμύθι;” Ο Δράκος δεν απάντησε. Αντ’ αυτού ξεφύσηξε από τα ρουθούνια του ζεστό αέρα με τόση δύναμη που η Τρουλίτα πέταξε. Μέρες και νύχτες πετούσε και ταξίδευε κι όταν πια προσγειώθηκε, έπεσε πάνω σε ένα δέντρο. Κοίταξε γύρω της με απορία “Μα αν δεν με γελούν τα μάτια μου, αυτός δεν είναι ο πύργος του Άιφελ;” “Ναι, κυρά μου” της απάντησε ένα πουλί που στεκόταν στο διπλανό κλαρί. Η Τρουλίτα, αφού ευχαρίστησε το πουλί, πήδηξε από το δέντρο κι άρχισε να περιπλανιέται μέχρι που έφτασε έξω από ένα μοναστήρι. Εκεί άκουσε μια γυναικεία φωνή να μιλά σε μια γλώσσα που δεν είχε ξανακούσει. Όμως ξαφνικά κάτι μαγικό συνέβη, οι λέξεις άρχισαν να βγάζουν νόημα κι ας μην ήξερε τη γλώσσα. Ήταν σαν να τη γνώριζε από πάντα. Έτσι γύρισε πίσω κι αποφάσισε να μάθει τα πάντα γι’ αυτή τη μαγική γλώσσα. Ρώτησε από ‘δω, ρώτησε από ‘κει, μα κανείς δεν ήξερε να της πει την ονομασία αυτής της γλώσσας. Μια μέρα γνώρισε 6 χρωματιστές κλωστές αλλά ούτε αυτές ήξεραν πως λεγόταν αυτή η μυστήρια γλώσσα, έτσι αποφάσισαν να γίνουν ένα κουβάρι κι οι 7 μαζί να ψάξουν να τη βρουν. Και το κουβάρι κύλησε. Κύλησε σε κατηφόρες μα κι ανηφόρες, σε ρεματιές μα και σε δάση κι όπως κύλαγε έπεσε πάνω σε μια πέτρα. Και ξεμπλέχτηκε. Η Τρουλίτα είχε μάθει όμως κάτι σημαντικό. Η μαγική γλώσσα ξεκινούσε από το γράμμα Πι. Τώρα πια τίποτα δεν την σταματούσε. Πιο θαρραλέα από ποτέ αποφάσισε να συνεχίσει το ταξίδι της. “Ει πού πας;” της φώναξαν οι άλλες κλωστές. “Πάω να βρω την ονομασία της μαγικής γλώσσας.” “Μα μόνη σου θα πας; Δεν ξέρεις ότι ο νόμος απαγορεύει να ταξιδεύουν μόνοι όσοι έχουν όνομα που ξεκινάει από Τ και τελειώνει σε -λίτα;” Η Τρουλίτα αγνόησε τις φωνές και συνέχισε το δρόμο της μέσα στο δάσος. Για 9 μήνες περπατούσε ασταμάτητα. Τόσο περπατούσε που ξεχνούσε μέχρι και να φάει. Ώσπου ένα σούρουπο είδε μια φιγούρα κρυμμένη πίσω από ένα θάμνο. Παραμέρισε τα κλαδιά και δεν πίστευε στα μάτια της. “Δράκε; Εσύ;” Τον αγκάλιασε σφιχτά από τον λαιμό. Εκείνος έκανε πίσω και την κοίταξε διερευνητικά από τα μάτια μέχρι τα δάχτυλα των ποδιών της “Τι έπαθε η κοιλιά σου και φούσκωσε τόσο;” την ρώτησε απορημένος. Και η Τρουλίτα ξεκίνησε να αφηγείται όσα έζησε από τότε που την φύσηξε μακριά και δεν σταμάτησε μέχρι που η κοιλιά της ξεφούσκωσε τελείως. Ο Δράκος την κοίταζε μαγεμένος. “Τι φανταστική γλώσσα είναι αυτή που μιλάς; Δεν τη ξέρω μα καταλαβαίνω όλα όσα μου λες. Πώς γίνεται αυτό;” Και τότε το κατάλαβε! Τόση ώρα δεν μιλούσε, αφηγούταν ένα παραμύθι. Το δικό της παραμύθι. Η λέξη είχε εμφανιστεί με τρόπο μαγικό. Από εκείνο το σούρουπο οι δυο τους έγιναν αχώριστοι και γυρνάνε όλο τον κόσμο και μοιράζουν παραμύθια σε μεγάλους και μικρούς. Κι έζησαν αυτοί καλά, κι εμείς καλύτερα.

dsc00112

Η Συνέντευξη

Ποιο ήταν το έναυσμα για να γίνεις παραμυθού;

Ως παιδί δεν είχα την τύχη να ακούσω παραμύθια από κανέναν κι αυτό μου κόστισε. Όταν στα 18 μου βρέθηκα στο Παρίσι, έπεσε τυχαία στα χέρια μου ένας οδηγός πόλης που διαφήμιζε ένα φεστιβάλ παραμυθιών από όλο τον κόσμο. Το φεστιβάλ λάμβανε μέρος σε ένα μεσαιωνικό μοναστήρι και έσπευσα να το παρακολουθήσω. Άνθρωποι από όλο τον κόσμο αφηγούνταν παραμύθια στη γλώσσα τους χωρίς διερμηνέα. Η μαγική στιγμή που κατάλαβα ότι ήθελα να γίνω παραμυθού ήταν όταν άκουσα μια Ζουλού να αφηγείται το δικό της παραμύθι. Φυσικά δεν γνώριζα τη γλώσσα, όμως τα κατάλαβα όλα. Μέχρι σήμερα αφηγούμαι αυτή την ιστορία στις παραστάσεις μου.

Όταν επέστρεψα παρακολούθησα ένα διήμερο σεμινάριο αφήγησης από τον πρώτο μου δάσκαλο τον Στέλιο Πελασγό. Αυτό με παρακίνησε να εξερευνήσω περισσότερο την τέχνη της αφήγησης. Το 1999 γράφτηκα στο ετήσιο σεμινάριο αφήγησης στο “εργαστήρι Μαιρηβή”. Εκεί μαζί με άλλους 6 αφηγητές ξεκινήσαμε μια ομάδα “Το κουβάρι με τα παραμύθια”. Για την τότε εποχή θεωρήθηκε πρωτοποριακό καθώς η αφήγηση είναι μοναχική τέχνη. Για περίπου 2 χρόνια κάναμε παραστάσεις σε ιδρύματα, νοσοκομεία και κάθε λογής τοποθεσίες. Κάποια στιγμή η ομάδα διαλύθηκε και ο καθένας συνέχισε την διαδρομή του, κι εγώ το δικό μου. Ξεκίνησα παραστάσεις μόνη μου αλλά και μαζί με το μουσικό Σταύρο Πουλίδη, μια συνεργασία που βελτίωσε την τέχνη μου αλλά και του Σταύρου. Το 2006 αποφάσισα να πειραματιστώ με την αφήγηση λογοτεχνίας. Συνάντησα τεράστια αντίσταση διότι αφήγηση μέχρι τότε θεωρούνταν μόνο το λαϊκό παραμύθι. Πόρτες έκλεισαν αλλά δεν σταμάτησα να προσπαθώ.

Πώς υποδέχτηκε το κοινό αυτή τη νεωτεριστική προσπάθεια;

Με την άδεια συγγραφέων αφηγούμουν όλο και περισσότερη λογοτεχνία και ο κόσμος άρχισε να το αγκαλιάζει σιγά σιγά, ήταν ένας τρόπος για να έρθει πιο κοντά στα βιβλία κατά τη γνώμη μου.

Έχεις πει ότι η αφήγηση είναι μοναχική τέχνη, ήσουν μόνη σου στη διαδρομή αυτή;

Υπήρξαν δύο σημαντικοί άνθρωποι που ο καθένας με το δικό του τρόπο με ώθησε στην αφήγηση της λογοτεχνίας.Διάβασα την ιστορία του Κωστή Γκιμοσούλη “Πεζόδρομος Δράκου”, μια σύγχρονη εκδοχή της ωραίας κοιμωμένης που ήθελα οπωσδήποτε να το αφηγηθώ. Με την άδειά του αφηγήθηκα την πρώτη λογοτεχνική ιστορία, η οποία αυτομάτως με απέκλεισε από τον κύκλο των παραμυθάδων. Ένα ακόμα πολύ σημαντικό πρόσωπο στην διαδρομή μου ήταν ο Αργύρης Χιόνης, ο οποίος μου έδωσε την άδεια να αφηγηθώ όλες τις ιστορίες του, όταν μου είπε ” Μόνο που άκουσα την φωνή σου πάρ’ τες κυρά μου και κάνε τις ό,τι θες. Οι ιστορίες είναι για να λέγονται”.

untitled2

Αν η ζωή σου ήταν παραμύθι τι τίτλο θα είχε;

Θα επιλέξω τον τίτλο από το πιο αγαπημένο μου βιβλίο “Μια μέρα που έγινε νύχτα”.

Με ποιον ήρωα παραμυθιού ταυτίζεσαι;

Η αγαπημένη μου ηρωίδα προέρχεται από ένα λαϊκό ελληνικό παραμύθι της Κρήτης της κατηγορίας των “Μαγικών παραμυθιών”. Λέγεται Τρουλίτα. Η Τρουλίτα ήταν ένα άσχημο πουλί που με την βοήθεια της τύχης και της μαγείας των παραμυθιών παντρεύτηκε ένα βασιλόπουλο και στο τέλος κατάφερε να γίνει βασίλισσα! Μέχρι σήμερα πάντα με συγκινεί και το αφηγούμαι στις παραστάσεις μου.

Χάρισε μας δύο ονόματα για να μπούμε κι εμείς στον παραμυθόκοσμο.

Εσύ Γεωργία θα είσαι η Νανανά Μποσελεσελέ. Είναι η ιστορία μιας Αφρικανής μαμάς που όταν λείπει από το σπίτι ένας ελέφαντας τρώει τα δύο παιδιά της. Εκείνη αποφασίζει να τα σώσει μαγειρεύοντας ένα πολύ καυτερό φαγητό με το οποίο θα ταΐσει τον ελέφαντα. Αφού τον εντοπίζει αφήνει μπρος το τσουκάλι με το φαΐ και τον χτυπά ώστε να τον νευριάσει και να φάει και την ίδια. Έτσι και γίνεται, ο ελέφαντας καταπίνει τη μάνα και μετά τρώει το καυτερό φαγητό. Ένα γλέντι στήνεται μες στην κοιλιά του, και λίγο ο χορός, λίγο η κάψα τον αναγκάζουν να φτύσει τα παιδιά και τη μαμά, αλλά και όλους όσους είχε φάει ως τότε! Οι άλλοι ελέφαντες έμαθαν το πάθημά του κι από τότε δεν ξανάφαγαν κρέας και έγιναν χορτοφάγοι όπως τους γνωρίζουμε σήμερα.

Εσύ Μαριάννα θα είσαι ο Πούλη. Είναι μια αφρικάνικη ιστορία όπου ένας πατέρας φεύγει για κυνήγι και δεν ξαναγυρνάει πίσω.Κανείς από την οικογένεια δεν τον αναζητά ώσπου ο μικρότερος από τα 4 αδέρφια, ο Πούλη αναρωτιέται που βρίσκεται ο μπαμπάς του. Έτσι τα 3 μεγαλύτερα ξεκινάνε να τον αναζητούν και βρίσκουν τα κόκαλα του. Η αφρικάνικη παράδοση λέει ότι μπορείς να φέρεις κάποιον πίσω από τους νεκρούς αν ενώσεις τα κόκαλα του, του βάλεις δέρμα και του δώσεις πνοή. Έτσι και κάνουν κι ο πατέρας ανασταίνεται. Όλοι μαζί γυρνούν σπίτι και γιορτάζουν την επιστροφή του. Εκείνος όπως προστάζει η παράδοση φτιάχνει ένα μαγικό φυλαχτό από ουρά αγελάδας για να ευχαριστήσει τους σωτήρες του. Όταν λοιπόν φτάνει η ώρα να διαλέξει σε ποιο παιδί θα το χαρίσει, τα 3 μεγαλύτερα αδέρφια τσακώνονται για το ποιος θα το πάρει αφού αυτοί τον ανέστησαν. Ο πατέρας όμως επιλέγει τον Πούλη. “Στον Πούλη θα το δώσω” λέει “γιατί είναι ο μόνος που με θυμήθηκε!” 

bw

Επίλογος

Με την Εύη συναντηθήκαμε ένα πολύ κρύο απόγευμα του Ιανουαρίου στο Μοναστηράκι. Δεν είχαμε διαλέξει μέρος για την συνέντευξη κι έτσι βρεθήκαμε σε ένα μικρό καφέ ανάμεσα στο Θησείο και το Μοναστηράκι. Οι τρεις ώρες που περάσαμε μαζί της κύλησαν με  εκείνη να μας μιλάει, ή καλύτερα να μας αφηγείται, και εμάς να την κοιτάζουμε σαν παιδιά που βλέπουν γλυκά σε βιτρίνα ζαχαροπλαστείου. Εντάξει, κάπου ενδιάμεσα σημειώναμε κιόλας, εξ’ ου και τα όσα διαβάσατε παραπάνω, τα οποία είναι ένα μικρό κομμάτι απ’ όλα αυτά που μοιράστηκε μαζί μας. Σίγουρα θα την ξαναδούμε σε κάποια παράσταση από τις πολλές που κάνει και θα θέλαμε να δούμε κι εσάς εκεί. Η μαγεία που μεταδίδει είναι αδύνατο να μεταφερθεί μέσω ενός υπολογιστή.

Nα προσθέσουμε ότι η Εύη είναι και μια εξίσου μαγική συγγραφέας βιβλίων. Διαβάστε το βιβλίο της “Μικρά ξυπνήματα” κι αφήστε να σας ταξιδέψει στον παραμυθόκοσμο του.

Περισσότερα για την Εύη εδώ: http://www.evigerokosta.gr 

both-sign

“Ταρτούφος ή οι απατεώνες” – Η πολυσυζητημένη θεατρική παράσταση μέσα από τα μάτια ενός θεατή

Ο Μολιέρος με εντυπωσίαζε και μ’ έκανε να γελάω από μικρή, θυμάμαι μία παράσταση του “Αρχοντοχωριάτη” που με είχε πάει η μαμά μου όσο ήμουν ακόμα στο δημοτικό. Δεν ξέρω αν ήταν τα κουστούμια ή οι ερμηνείες, αλλά είχα μαγευτεί.  Ας έρθουμε στο παρόν, όπου καιρό τώρα προσπαθούσαμε με την παρέα μου να βρούμε χρόνο να πάμε στην εν λόγω παράσταση. Παρένθεση. Δεν συμπαθώ την ενήλικη ζωή, γιατί  όλοι τρέχουν και κανείς ποτέ δεν προλαβαίνει τίποτα ουσιαστικό, παρά μόνο δουλειά και πληρωμές κι άντε και κανά 6ωρο ύπνο. Κλείνει η παρένθεση. Μετά από ιντερνετικές διαπραγματεύσεις λοιπόν, κλείσαμε για τις 7/01 στην απογευματινή παράσταση των 18:00. 

*Πριν σηκώσουμε την “αυλαία” να πω ότι όσα θα διαβάσετε παρακάτω αποτελούν καθαρά την άποψη ενός θεατή και όχι κριτική.*

Λίγα λόγια για την υπόθεση: Πρόκειται για μια σύγχρονη ανάγνωση του κλασικού έργου του Μολιέρου, σε νέα έμμετρη μετάφραση του βραβευμένου ποιητή Γιώργου Μπλάνα. 

Ο Ταρτούφος, ένας απατεώνας που παριστάνει τον βαθιά θρησκευόμενο, καταφέρνει να πείσει τον -κατά τα φαινόμενα-εύπιστο μεγαλοαστό Οργκόν για το πόσο ειλικρινής και δυνατή είναι η πίστη του, τόσο ώστε ο πρώτος καταφέρνει να…μετακομίσει στο σπίτι του Οργκόν το οποίο φέρνει πάνω – κάτω. Εκεί ο Ταρτούφος έρχεται αντιμέτωπος με την οικογένεια του Οργκόν που βάζει σκοπό να τον “ξεσκεπάσει”. Τελικά όμως ποιος είναι ο απατεώνας; 

Οι ερμηνείες:

Οι συντελεστές της παράστασης ήταν όλοι εξίσου καλοί και κάθε μία ερμηνεία ξεχωριστή, εγώ επέλεξα να γράψω για τις τρεις που με εντυπωσίασαν περισσότερο.

Ο Αιμίλιος Χειλάκης ενσαρκώνει έναν πολύ ιδιαίτερο, σκοτεινό και συνάμα πειστικό Ταρτούφο. Σε κάνει να τον φοβάσαι και να τον θαυμάζεις ταυτόχρονα. Δεν έχει ίχνος υπερβολής στην ερμηνεία του, κάτι που εμένα μου αρέσει ιδιαίτερα, εκπέμπει δέος και εν γένει τον βρήκα εξαιρετικό.

Ο Άλκης Κούρκουλος είναι τόσο φυσικός στο ρόλο του Οργκόν, που αισθάνεσαι λες και τον παρακολουθείς στην καθημερινότητα του κι όχι να ερμηνεύει έναν ρόλο. I rest my case.

%cf%84%ce%b1%cf%81%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%86%ce%bf%cf%823

Έκπληξη, για μένα, ήταν ο Αλέξανδρος Βάρθης τον οποίο δεν είχα ξαναδεί στο θέατρο. Ως Δάμις, γιός του Οργκόν, σε συνεπαίρνει, σε κάνει να ξεχνάς ότι είσαι σε θέατρο και καταφέρνει όσο βρίσκεται στη σκηνή και ερμηνεύει να μην παίρνεις το βλέμμα σου από πάνω του. Η ερμηνεία του επαναστάτη νέου αγγίζει  τα όρια του καρτούν (με την καλή έννοια) και αν ποτέ με ρώταγαν τι θα ήθελα να τον δω να ερμηνεύει, θα διάλεγα τον Τζόκερ.

Η σκηνοθεσία: Όπως έγραψα και πιο πάνω αυτή είναι η άποψη ενός θεατή κι όχι επαγγελματική προσέγγιση οπότε ελπίζω ως τέτοια να τη λάβεις υπόψη σου, αγαπητέ αναγνώστη.

Μέσα λοιπόν από αυτή την σκοπιά, θα προσπαθήσω να ερμηνεύσω δύο στοιχειά της σκηνοθεσίας τα οποία θεωρώ πολύ ευρηματικά.

1) Οι περούκες των χαρακτήρων. Στα δικά μου μάτια η περούκα ήταν η μάσκα της υποκρισίας. Όλοι οι χαρακτήρες ανεξαιρέτως, φορούσαν υπερβολικές  περούκες ώσπου ξεκίνησε να αποκαλύπτεται η αλήθεια και μαζί έφυγαν και οι περούκες.

2) Ο καθρέπτης στο φόντο της σκηνής και η στάση του σώματος. Στο σκηνικό βλέπουμε ως φόντο έναν καθρέπτη ο οποίος γέρνει προς τη μία πλευρά. Επίσης οι ηθοποιοί όσο ερμηνεύουν γέρνουν το σώμα τους σαν να βρίσκονται σε ανηφόρα, σαν είναι κούκλες ψεύτικες που κάποιος τις κινεί. Για μένα αυτά τα δυο τεχνάσματα συνδέονται. Προσπαθώντας να σκεφτώ το νόημα, κατέληξα στη σκέψη ότι το “στραβό” της υπόθεσης αποσκοπεί στο να τονίσει το πόσο “στραβή”, δηλαδή ψεύτικη είναι η κατάσταση που διαδραματίζεται. Όλα σε αυτό το σπίτι πάνε στραβά (εκτός της γιαγιάς).

%cf%84%ce%b1%cf%81%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%86%ce%bf%cf%822

Μια μοντέρνα ματιά σε ένα κλασικό έργο. Ένας συνδυασμός ριψοκίνδυνος που στην προκειμένη πέτυχε στο 100%. Αν δεν έχετε δει την παράσταση σπεύσατε.

Πληροφορίες για την παράσταση:

Θέατρο Τζένη Καρέζη

Παραστάσεις: Κάθε Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή

Εισιτήρια: Viva.gr και στο 2103636144

Δείτε περισσότερα:https://goo.gl/DN6CmO

m-dand-sign

Υ.Γ. Όλες οι φωτογραφίες αυτού του άρθρου είναι από την σελίδα της παράστασης στο facebook, δεν ανήκουν στο http://www.blueberrymints.com Η χρήση τους γίνεται μόνο ως παράθεση αποσπασμάτων για την τεκμηρίωση όσων γράφτηκαν.

Ζωή στην πόλη ή στην επαρχία;

Ζωή στην πόλη ή στην επαρχία;

citylifeΑπό μικρή θυμάμαι την μαμά μου να μου λέει “Εσύ παιδί μου, έχεις το φευγιό”. Όταν τη ρώτησα τι σημαίνει αυτή η λέξη μου είπε πως στα αλήθεια αυτή η λέξη δεν υπήρχε, μα της την έλεγε κι εκείνης η μάνα της, σημαίνει αυτός που θέλει να φεύγει. Τότε απόρησα γιατί εγώ δεν ήθελα να φύγω αλλά όσο μεγάλωνα κατάλαβα πόσο δίκιο είχε. Αν το έβαζα σε timeline θα έμοιαζε κάπως έτσι:

4 χρονών: Φόρτωσα το καροτσάκι της κούκλας μου με όλα μου τα παιδικά ρούχα στις 7 το πρωί , ξύπνησα τους γονείς μου και τους ανακοίνωσα ότι έφευγα. Μην με ρωτήσετε που θα πήγαινα, δε θυμάμαι. Προφανώς δεν πήγα πουθενά.

9 χρονών: 2ήμερη εκδρομή Γ’ δημοτικού στα Καλάβρυτα. Δεν ήθελα να γυρίσω. Γύρισα.

13 χρονών: Α’ Γυμνασίου. Δεν μου άρεσε η αγγλικού. Έφυγα για μια ώρα. Πήραν τηλέφωνο τους γονείς μου. Προφανώς ξαναγύρισα.

17 χρονών: Γ’ Λυκείου. Εφηβεία, δεν μου άρεσε τίποτα. Έκανα την μεγάλη απόδραση Ρίτα Χέιγουορθ. Πήγα στο εξοχικό μας στο Πόρτο Ράφτη. Γύρισα μετά από 2 εβδομάδες.

19 χρονών: Πήγα για διακοπές στην Κάρπαθο. Έμεινα 6 μήνες. Γύρισα γιατί τελείωσαν τα λεφτά.

20 χρονών: Δεν μου άρεσε ακόμα τίποτα. Πήγα στο Πόρτο Ράφτη μόνιμα. Έμεινα ως τα 26.

26 χρονών: Βαρέθηκα το Πόρτο Ράφτη. Παραιτήθηκα κι έφυγα. Ήρθα στην Αθήνα.

27 χρονών: Δεν μου άρεσε πια το σπίτι, μετακόμισα αλλά η γειτονιά δεν άλλαξε.

28 χρονών: Ούτε αυτό το σπίτι μου άρεσε. Μετακόμισα αλλά η γειτονιά, γειτονιά.

29 χρονών: Ως άνω. Δεν έχω κλείσει χρόνο στο καινούργιο σπίτι. Ποτέ δεν ξέρεις.

Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να καταλάβεις ότι η μάνα μου είχε δίκιο. Έχω το φευγιό.

Τώρα που μεγάλωσα λοιπόν, τα τελευταία 5 χρόνια δηλαδή, κάθε καλοκαίρι που γυρνάω πίσω με πιάνει μια μαυρίλα άνευ προηγουμένου. Κάνω σχέδια επί σχεδίων για το πως θα φύγω από την πόλη και δεν θα γυρίζω παρά μόνο για θέατρα και συναυλίες. Ως συνήθως μετά από δυο-τρεις εβδομάδες ξαναμπαίνω στη ρουτίνα και ξεχνάω τα χωριάτικα όνειρα. Αλλά αν το δούμε αντικειμενικά, τελικά αξίζει να αφήσεις την πόλη για την επαρχία; Θα αναφέρω μόνο τα πλεονεκτήματα της κάθε επιλογής γιατί αν το καλοσκεφτείς με έναν περίεργο τρόπο αλληλοσυμπληρώνονται.

ΠΟΛΗ

+ Πλεονεκτήματα +

  1. Επιλογές. Άπειρες επιλογές στα πάντα.
  2. Μ.Μ.Μ. κοινώς μετρό, λεωφορείο, τρένο, ταξί κι ό,τι χρειάζεσαι αν δεν θες να οδηγήσεις.
  3. Άγνωστος μέσα σε αγνώστους. Όταν δεν θες να μιλήσεις σε κανέναν, μπορείς να το κάνεις. Γιατί δεν ξέρεις κανέναν. Τόσο απλά.
  4. 24ωρα μαγαζιά. Είτε περίπτερα, είτε σούπερ μάρκετ, είτε φαρμακεία, είτε μπαρ. Ό,τι ώρα κι αν είναι βρίσκεις αυτό που θες.
  5. Νοσοκομεία. Οκ, μπορεί να μην σου ακούγεται σαν επιχείρημα, αλλά όταν το χρειαστείς και το κοντινότερο είναι σε απόσταση 40χλμ θα καταλάβεις γιατί το έβαλα στην λίστα.
  6. Ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι. Δυστυχώς είναι ένα είδος που εκλείπει από τις επαρχιακές πόλεις, όπου ο καθωσπρεπισμός κάνει πάρτι.

ΕΠΑΡΧΙΑ

+ Πλεονεκτήματα +

  1. Υγιεινός τρόπος ζωής. Μόνο το γεγονός ότι όλα σταματάνε το μεσημέρι κι οι άνθρωποι μαζεύονται σπίτι τους να φάνε και να ξεκουραστούν έστω για 2 ώρες, τα λέει όλα.
  2. Ποτέ δεν θα νιώσεις μόνος. Τους ξέρεις όλους και σε ξέρουν όλοι.
  3. Ανθρωποκεντρικότητα. Εδώ ο διπλανός σου νοιάζεται αν είσαι καλά, αν έχεις μια ανάγκη ή ένα πρόβλημα. Γιατί; Επειδή βλ. επιχείρημα 2.
  4. Περιβάλλον. Στις περισσότερες επαρχιακές πόλεις θα έχεις ή πράσινο ή θάλασσα σε απόσταση αναπνοής. Πόσο τέλειο θα ήταν να πήγαινες στη δουλειά σου περνώντας ανάμεσα από περιβόλια αντί για την Κατεχάκη;
  5. Ησυχία. Ξέχνα τη φασαρία της πόλης, τις κόρνες, τις πορείες, τους δυστυχισμένους τρελούς και τους άπορους. Εκεί δεν έρχεσαι αντιμέτωπος με τη σκληρή πραγματικότητα. Εθελοτυφλείς; Ίσως, αλλά υπάρχουν άπειροι τρόποι να βοηθάς χωρίς να είσαι πραγματικά εκεί.
  6. Φαγητό. Επίσης ξέχνα τις γιγάντιες, παραμορφωμένες ντομάτες και το κρέας σε πλαστικό δισκάκι από το σούπερ μάρκετ. Στην επαρχία τρως φρέσκα τρόφιμα και το καθένα στην εποχή του.
  7. Οικονομία. Αντικειμενικά αν το δεις η επαρχία προσφέρει πολύ πιο οικονομική ζωή από τις μεγαλουπόλεις. Εν καιρώ κρίσης αυτό αποτελεί σημαντικό πλεονέκτημα.

Ο επίλογος όλων των παραπάνω είναι λιτός. The choice is yours.

Μ.

Κλάψαμε, Νιώσαμε, Ζήσαμε – Μια σύντομη ανασκόπηση του 2016

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

  • Στις 10 Ιανουαρίου απεβίωσε o θρύλος της μουσικής David Bowie.
  • Στις 14 Ιανουαρίου απεβίωσε ο ηθοποιός Αlan Rickman που μεταξύ άλλων ενσάρκωσε το ρόλο του Snape  στο Χάρι Πότερ.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

  •  Στις 18 Φεβρουαρίου βρήκε τραγικό θάνατο ο τραγουδιστής Παντελής Παντελίδης.
  • Στις 28 Φεβρουαρίου επιτέλους κέρδισε Όσκαρ ο Leonardo Di Caprio.

ΜΑΡΤΙΟΣ

  • Στις 22 Μαρτίου σημειώθηκε τρομοκρατικό χτύπημα στις Βρυξέλλες.

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

  • Στις 21 Απριλίου απεβίωσε από υπερβολική δόση ναρκωτικών ο θρύλος της μουσικής Prince.
  • Panama papers: Τον Απρίλιο διέρρευσαν στον τύπο εκατομμύρια αρχεία σε ένα σκάνδαλο που χαρακτηρίστηκε ως “σκάνδαλο του αιώνα”.

ΜΑΙΟΣ

  • Στις 29 Μαίου για 11η φορά έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης η Ρεάλ Μαδρίτης.
  • Οι Anonymous χτύπησαν την Τράπεζα της Ελλάδος.

ΙΟΥΝΙΟΣ

  • Στις 4 Ιουνίου απεβίωσε ο Mohamed Ali, ένας από τους σημαντικότερους πυγμάχους στην ιστορία του αθλήματος.
  • Στις 12 Ιουνίου στο Ορλάντο της Αμερικής, ένας 29χρονος φύλακας σκότωσε 49 ανθρώπους που διασκέδαζαν σε γκέι κλαμπ, πραγματοποιώντας  μια τρομοκρατική επίθεση που σημάδεψε το καλοκαίρι του 2016.
  • Στις 23 Ιουνίου πραγματοποιήθηκε δημοψήφισμα για τη παραμονή ή όχι του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση με αποτέλεσμα το περιβόητο Brexit.

ΙΟΥΛΙΟΣ

  • Στις 5 Ιουλίου το διαστημικό σκάφος Juno κατάφερε να τεθεί σε τροχιά γύρω από τον τεράστιο πλανήτη Δία, που περιβάλλεται από πυκνά νέφη.
  • Στις 15 Ιουλίου προκλήθηκε παγκόσμιο σοκ από τρομοκρατικό χτύπημα στη Nice της Γαλλίας.
  • Στις 16 Ιουλίου εκδηλώθηκε απόπειρα στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Τουρκία.
  • Τον Ιούλιο ολόκληρος ο πλανήτης βρέθηκε να κυνηγάει εικονικά Pokemon χρησιμοποιώντας smartphones, προκαλώντας μια παγκόσμια τάση που όμως δεν κράτησε πολύ.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

  • Στους Ολυμπιακούς Αγώνες που διεξήχθησαν στο Ρίο, μολονότι επισκιάστηκαν από διάφορα γεγονότα, η Ελληνική αποστολή κατατάχθηκε 26η, κατόρθωμα καθόλου εύκολο αν αναλογιστούμε πως οι συμμετέχουσες χώρες ήταν 206.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

  • Περίπου στις 20 Σεπτεμβρίου σαν βόμβα στον Χολιγουντιανό ουρανό έσκασε το διαζύγιο των Brangelina.

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

  • Στις 8 Οκτωβρίου πέθανε ο πραξικοπηματίας Στυλιανός Παττακός σε ηλικία 104 ετών. (Καιρός ήταν).

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ

  • Στις εκλογές της 8ης Νοεμβρίου εξελέγη 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ ο Ντόναλντ Τραμπ.
  • Στις 15 Νοεμβρίου επισκέφτηκε τη χώρα μας ο απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα την οποία και εξύμνησε στην ομιλία του στο Ίδρυμα “Σταύρος Νιάρχος”.
  • Στις 25 Νοεμβρίου απεβίωσε ο πατέρας της κουβανικής επανάστασης Φιντέλ Κάστρο.

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ

  • Στις 19 Δεκεμβρίου έγινε πολύνεκρη τρομοκρατική επίθεση στο Βερολίνο με νταλίκα να εισβάλει στην χριστουγεννιάτικη αγορά της πόλης και να σκορπίζει τον τρόμο.
  • Στις 25 Δεκεμβρίου απεβίωσε ο Μάικλ Τζορτζ , την ημέρα των Χριστουγέννων για την οποία είχε γίνει πάρα πολύ γνωστός όταν σχεδόν 32 χρόνια πριν είχε τραγουδήσει με τους Wham! το “Last Christmas”.
  • ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ…

Το 2016 κοντεύει στο τέλος του, αλλά δυστυχώς τα γεγονότα που το σημάδεψαν δεν είναι καθόλου ευχάριστα. Ας ελπίσουμε η επόμενη χρονιά να μας φέρει περισσότερο γέλιο και λιγότερα δάκρυα. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι τόσο τα γέλια όσο και τα δάκρυα έχουν τη δική τους αξία, γιατί αν κάποιος δεν γελάει ή δεν κλαίει πάει να πει ότι δεν αισθάνεται. Και όποιος δεν αισθάνεται, δεν ζει.

Γ.

*Το σκίτσο του άρθρου δημοσίευσε στον προσωπικό του λογαριασμό ο σκιτσογράφος και συγγραφέας παιδικών βιβλίων Chris Taylor*

Υ.Γ. Ξέρουμε ότι λείπουν πολλά γεγονότα του 2016 αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν λιγότερο σημαντικά. Όμως είπαμε, σύντομη ανασκόπηση! 😉

DIY scrub σώματος με άρωμα μελομακάρονο (+Video)

Όταν έχεις την τύχη να έχεις κολλητή αισθητικό και σου κατεβαίνουν κάτι τρελές, χριστουγεννιάτικες ιδέες τα πράγματα εκτυλίσσονται κάπως έτσι:

Μ: “Αχ, τι τέλειο θα ήταν να υπήρχε ένα scrub που να μύριζε μελομακάρονο και να μυρίζαμε μελομακάρονο όλο τον χρόνο!”

Ν: “Δεν πας καλά, αλλά να φτιάξουμε ένα.”

Και κάπως έτσι σας παρουσιάζουμε *drum roll please* Scrub σώματος Μελομακάρονο. Για να μυρίζετε πάντα Χριστούγεννα. Περιττό να αναφέρω πόσο ακριβά θα αγοράζατε κάτι παρεμφερές σε κατάστημα καλλυντικών, αλλά και πόσο ιδανικό δώρο αποτελεί για τις γιορτές. Αρκεί μόνο να στολίσετε το βαζάκι, ιδέες μπορείτε να βρείτε εδώ.

dsc00742

Υλικά για ένα βαζάκι 500ml

  • 300 γρ. χοντρό αλάτι
  • 200 γρ. ροζ αλάτι Ιμαλαϊων
  • 1 κ.σ. κανέλα
  • 1κ.γ. γαρύφαλλο
  • 1/2 κ.γ. μοσχοκάρυδο

Κατά τη χρήση

  • Ελαιόλαδο
  • Ξύσμα πορτοκαλιού

Τοποθετούμε όλα τα ξηρά υλικά σε γυάλινο βάζο, κλείνουμε καλά με το καπάκι και κουνάμε για να ανακατευτεί καλά. Διατηρούμε στο βάζο σε ξηρό σημείο (μακριά από υγρασία).

Χρήση:

Για κάθε μία κουταλιά της σούπας μείγμα αναλογεί 1 1/2 κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο. Η ποσότητα του ξύσματος είναι υποκειμενική. Προσωπικά, χρησιμοποιώ ξύσμα από  σχεδόν μισό πορτοκάλι ανά χρήση.

Εφαρμόζουμε σε στεγνό δέρμα με κυκλικές κινήσεις. Αφαιρούμε πλένοντας την επιφάνεια του δέρματος, ιδανικά μες στο ντους με αφρόλουτρο με ουδέτερο άρωμα για να μην χάσουμε την μυρωδιά από τα μελομακάρονα.

Tip: Ετοιμάστε το μείγμα μια ώρα πριν τη χρήση κι αφήστε το να απελευθερώσει τα χρώματα του πριν το χρησιμοποιήσετε!

Προσοχή, αν έχετε αλλεργία σε κάποιο από τα υλικά μην το χρησιμοποιήσετε ή αφαιρέστε το συγκεκριμένο συστατικό.

Μ.

Γιορτές στο σπίτι 🎄🏠❤️

Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου τα Χριστούγεννα κι η πρωτοχρονιά ήταν η αγαπημένη μου γιορτή. Θες τα φωτάκια, τα δώρα, τα μεγάλα τραπέζια, οι φίλοι κι η οικογένεια που μαζεύονταν, οι χριστουγεννιάτικες ταινίες; Όλα αυτά κι όλες οι μικρές τους λεπτομέρειες, με έκαναν να αγαπώ αυτές τις γιορτές από παιδί. Έτσι, όλα αυτά τα χρόνια έχω δοκιμάσει να τις γιορτάσω με πολλούς τρόπους: στο σπίτι, σε φίλους, σε σπίτι ανθρώπων που μόλις είχα γνωρίσει, με το σόι, σε μπαρ, σε κουτούκια, σε κλαμπ, σε χωριά και σε in χειμερινούς προορισμούς κτλ και πλέον πιστεύω κατέληξα. Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από τις γιορτές στο σπίτι. Και τώρα θέλω να προσπαθήσω να πείσω κι εσένα αγαπημένε μας αναγνωστή.

* Το χουχούλιασμα των χριστουγεννιάτικων πρωινών στο καναπέ σου. Συμπεριλαμβάνει απαραίτητα μελομακάρονα και μια τεράστια κούπα καφέ. Αποσυνδέσου από το fb, άνοιξε ένα βιβλίo, κατά προτίμηση παιδικό, και ταξίδεψε στις μνήμες σου.

1530405_10152079987377866_1059497645_n

* Η χαρά της δημιουργίας. Φτιάξε ότι μπορείς, γλυκά, αλμυρά, δώρα. Η ικανοποίηση του να βλέπεις κάτι όμορφο που έχει προέλθει από τα χεράκια σου πραγματικά μπορεί να αποτελέσει μέρος ψυχοθεραπείας.

548667_10151286959537866_825801051_n

* Τα σπιτικά γλυκά και φαγητά. Όπου και να πας δε θα φας καλύτερα από το οικογενειακό τραπέζι. Όχι γιατί η μαμά σου ή ο μπαμπάς σου είναι σεφ, αλλά γιατί η θαλπωρή του οικογενειακού γιορτινού γεύματος αφήνει την πιο γλυκιά γεύση.

1001964_10153812845352866_3095578688988640884_n

* Οι καφέδες και οι βόλτες με φίλους στο κέντρο της πόλης. Ανθρώπους που όλες τις άλλες μέρες δεν προλαβαίνεις να δεις και σου έχουν λείψει και δεν υπάρχει καλύτερη αφορμή από τις γιορτές

* Τα δώρα. Όχι αυτά τα δώρα που παίρνεις, αλλά αυτά που δίνεις. Η χαρά του να προσφέρεις και να βλέπεις τον άλλον να χαμογελάει. Και να είμαστε ξεκάθαροι. Δεν έχει σημασία πόσο κόστισε, αλλά η κίνηση και η σκέψη.12376279_10153779513267866_7700884640499924312_n

* Τα φωτάκια. Πόσο τέλειο είναι να πέφτεις να κοιμηθείς και το μόνο που φαίνεται να είναι τα λαμπάκια που αναβοσβήνουν στο βάθος του σαλονιού;

1456114_10152032691642866_1890002332_n

 

* Τα έθιμα. Όπως ο κάθε τόπος έχει τα δικά του, έτσι και το κάθε σπίτι. Στάνταρ αποτελούσαν οι ταλιατέλες της μαμάς μου, η βόλτα στο Μοναστηράκι με αγαπημένους φίλους και κάτι ακόμα λίγο πιο ασυνήθιστο. Στο σπίτι μου πάντα στολίζαμε το δέντρο με… δόσεις. Τα στολίδια παρέμεναν στο σαλόνι για μία εβδομάδα και το κάθε μέλος της οικογένειας που περνούσε από το σαλόνι κάθε μέρα όλο και κάτι στόλιζε. Εκτός από την κορυφή και τα λαμπάκια. Αυτά έμπαιναν εξ’ αρχής. Είχαμε σχέδιο. Τώρα πια κρατάω την παράδοση και στο σπίτι μου άσχετα αν η σούκι κι ο ζιζού αρνούνται πεισματικά να στολίσουν. 

12402146_10153812844207866_878125463841180373_o
Σούκι: Τι είναι αυτό λες να τρώγεται; Ζιζού: Ας το δοκιμάσουμε!

Μπορώ να συνεχίσω να γράφω για πολλές ώρες (και πολλά bullets) το τι κάνει τις γιορτές στο σπίτι τόσο όμορφες και ξεχωριστές αλλά θα περιοριστώ σε αυτά τα λίγα. Εξάλλου δεν παύει να παραμένει προσωπική υπόθεση το πως επιλέγει ο καθένας μας να γιορτάσει. Εγώ από πλευράς μου το μόνο που θα ήθελα να ευχηθώ να απολαύσετε αυτές τις γιορτές με αγάπη και να διασκεδάσετε, να φάτε μέχρι σκασμού και να μην ξεχάσετε να μοιραστείτε ό,τι έχετε δώρα, φαγητό, ζεστασιά, με τον διπλανό σας. Καλές γιορτές!

m-dand-sign