Road trip στην Αραβική Χερσόνησο (part 2)

Τρεις φίλοι, δυο σκηνές κι ένα τζιπ

IMG_3608

Διαβάστε εδώ Road trip στην Αραβική Χερσόνησο (part 1)

Η Μουσκάτ είναι μια όμορφη και ιστορική πόλη, στην οποία είχαμε αποφασίσει να διανυκτερεύσουμε σε ξενοδοχείο. Η ανακούφιση από την άφιξή μας (είχαμε χαθεί πολλές φορές, λόγω των καθόλου βοηθητικών πινακίδων, πριν κατασταλλάξουμε στη μέθοδο της πυξίδας και του χάρτη για την πλοήγησή μας) κορυφώθηκε όταν φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας. Δεν θα το χαρακτήριζα πολυτελές, αλλά στα μάτια μας μετά από 3 μέρες στο αυτοκίνητο και άλλες τόσες νύχτες με μαξιλάρι τα κατσάβραχα του Ομάν, έμοιαζε καλύτερο και από το Χίλτον. Επισκεφτήκαμε τις τέσσερις γειτονιές (μαχαλάδες) της πόλης, μουσεία, γκαλερί τέχνης στα πιο απροσδόκητα σημεία, και φυσικά παραδοσιακές υπαίθριες αλλά και σκεπαστές αγορές, όπου φυσικά τα παζάρια έδιναν και έπαιρναν. Φύγαμε αρκετά ριάλ (το τοπικό νόμισμα, όπου 1 ισούται με 2 ευρώ) ελαφρύτεροι, αλλά φορτωμένοι με υφάσματα, μπαχαρικά και παραδοσιακά σουβενίρ. Φυσικά την τιμητική του είχε και το φαγητό, αφού επιδιώξαμε να δοκιμάσουμε όσο το δυνατόν περισσότερες τοπικές σπεσιαλιτέ, ακόμη και από καντίνες στον δρόμο. Την επομένη, και αφού κανείς δεν έπαθε τροφική δηλητηρίαση, ξαναμπήκαμε στο τζιπάκι και συνεχίσαμε το ταξίδι μας, γυρίζοντας προς τα ΗΑΕ αλλά από άλλο δρόμο.

IMG_3627

Περάσαμε τις επόμενες δύο μέρες τριγυρνώντας στους δρόμους και τις ερημιές του Ομάν. Σε αυτές είδαμε πολλά ωραία τοπία, αλλά και μικρά χωριουδάκια και φρούρια στη μέση της ερήμου, τα οποία λειτουργούσαν πλέον ως αξιοθέατα. Ο κόσμος ήταν παντού ευγενέστατος και πρόθυμος να βοηθήσει με τα ελάχιστα αγγλικά που ήξερε, ενώ η εξευτελιστική τιμή της βενζίνης (20 λεπτά το λίτρο) μας επέτρεπε να κόβουμε βόλτες όλη μέρα. Φυσικά τα ζώα δεν έλειψαν από το ταξίδι μας, καθώς εκτός από μια ατυχή συνάντηση με κάτι αγριοκάτσικα σε ένα βουναλάκι, συναντήσαμε πολλές φορές καμήλες. Ένα πρωί μάλιστα, τριγύριζαν στην έρημο, και δέκα από αυτές μαζεύτηκαν γύρω από τις σκηνές μας. Έτσι ήταν το πρώτο πράγμα που είδαμε, όταν ανοίξαμε το μάτι μας. Ευτυχώς, γρήγορα ήρθαν οι ιδιοκτήτες τους και μας ευχαρίστησαν που τις βρήκαμε, γιατί είχαν φύγει από το κοπάδι. Τελικά δεν συνέβη τίποτα πολύ δραματικό, αλλά η έκπληξη ήταν μεγάλη εκείνο το πρωί.

DSCN1202

Σύντομα περνούσαμε πάλι τα σύνορα. Το ταξίδι μας θα κατέληγε στο Ντουμπάι, από όπου θα έπαιρνα το αεροπλάνο της επιστροφής, αλλά αφότου διασχίζαμε τα υπόλοιπα πέντε αραβικά εμιράτα (εκτός από το Άμπου Ντάμπι δηλαδή). Τα πέντε λιγότερο γνωστά εμιράτα αποδείχθηκαν ένα κράμα μεταξύ του επαρχιακού Ομάν, όπου όλοι οι ντόπιοι μας χαιρετούσαν με ευγένεια, και των δυο πιο κοσμοπολίτικων εμιράτων, καθώς και αυτά είχαν ουρανοξύστες. Το δύσκολο κομμάτι ήταν να βρούμε ένα σημείο για να στήσουμε τη σκηνή μας στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, καθώς πρόκειται για μια πολύ μικρότερη χώρα από το Ομάν, όπου οι νόμοι είναι αυστηρότεροι. Τελικά βρήκαμε ένα σημείο που φαινόταν ιδανικό, μέχρι την ώρα που ξυπνήσαμε από τις φωνές μερικών γαϊδουριών! Είχαμε στήσει την σκηνή μας στο βοσκοτόπι τους, αλλά τελικά φύγαμε χωρίς να δημιουργηθούν περαιτέρω προβλήματα.

IMG_3471

Φτάνοντας τελικά στο αεροδρόμιο την επόμενη μέρα, ένιωθα πιο πλούσιος σε εμπειρίες, εικόνες και στιγμές, και ανυπομονούσα για το επόμενο ταξίδι. Ήταν το πιο μακρινό και περιπετειώδες ταξίδι που είχα κάνει, αλλά ακόμη και τις στιγμές που η παλίρροια είχε πάρει τα πράγματά μας, ή όταν χανόμασταν ξανά και ξανά και πιστεύαμε ότι μπορεί να ξεμείνουμε στην έρημο, δεν μετάνιωσα για την απόφασή μου, και συνιστώ σε όλους μια παρόμοια εμπειρία. Ο καθένας άλλωστε την βιώνει διαφορετικά, και αντλεί διαφορετικά διδάγματα από αυτήν. Οποιοσδήποτε όμως βρεθεί κάτω από τον νυχτερινό ουρανό της ερήμου, μακριά από τα φώτα της πόλης, θα καταλάβει πολλά πράγματα για τον εαυτό του και τον κόσμο. Και αυτή είναι μια εμπειρία που πιστεύω ότι όλοι πρέπει να ζήσουν κάποια στιγμή στη ζωή τους.

guest-traveller2

Road trip στην Αραβική Χερσόνησο (part 1)

Τρεις φίλοι, δυο σκηνές κι ένα τζιπ

IMG_3670

Ελεύθερο κάμπινγκ στο Ομάν; Βόλτες δίπλα σε αγριοκάτσικα; Βουτιά στον Ινδικό Ωκεανό; Off-road βόλτες με νοικιάρικο τζιπάκι στην έρημο; Αυτό το ταξίδι τα είχε όλα, και πολλά παραπάνω. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Κάποια στιγμή αποφάσισα να επισκεφτώ τον φίλο μου Ι., ο οποίος βρισκόταν στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, και πιο συγκεκριμένα στο Άμπου Ντάμπι, όπου ολοκλήρωνε το μεταπτυχιακό του. Το είχαμε συζητήσει πολλές φορές, αλλά θες η απόσταση, θες το κόστος με αποθάρρυνε από το να πάω και στρεφόμουν σε πιο κοντινούς και -θεωρητικά- οικονομικότερους προορισμούς εντός Ευρώπης.

Παρένθεση: έχοντας συμμετάσχει ως φοιτητής στο καλύτερο πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχει υπάρξει ποτέ, το Εράσμους, είχα καταλάβει ότι τα ταξίδια δεν είναι κάτι τόσο μακρινό, δύσκολο ή ακριβό όσο πίστευα, και όσο πιστεύουν όσοι δεν έχουν ζήσει την εμπειρία Εράσμους. Αρκεί να έχεις την πρόθεση, τον χρόνο, ένα μικρό κεφάλαιο και φίλους που να θες να επισκεφτείς. Τα αεροπορικά ταξίδια έχουν πέσει πάρα πολύ σε κόστος, κυρίως εντός Ευρώπης, ενώ η διαμονή μπορεί να είναι από πολύ οικονομική (χόστελ) έως και δωρεάν (φιλοξενία). Με βάση αυτές τις βασικές αρχές μπορείς να επισκεφτείς πολλές χώρες εύκολα και οικονομικά, με έναν τρόπο που θα σε βοηθήσει να κάνεις νέους φίλους, τους οποίους μπορείς με την σειρά σου να προσκαλέσεις στη χώρα σου, δημιουργώντας μία σύνδεση μεταξύ σας και κερδίζοντας καινούργιες εμπειρίες. Κλείνει η μεγάλη παρένθεση.

DSCN1241

Μια μέρα λοιπόν, κι ενώ σχεδίαζα το επόμενο ταξίδι μετά από μερικούς μήνες, σκέφτηκα ότι είχα δει το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης και θα ήθελα να ζήσω κάτι διαφορετικό. Άλλωστε, πόσο συχνά θα είχα μια τέτοια ευκαιρία στη ζωή μου;; Έτσι επικοινώνησα με τον φίλο μου, έμαθα πότε μπορούσε, κι άρχισα να ψάχνω φτηνά εισιτήρια. Τελικά βρήκα, μετά από πολύ ψάξιμο, με την Wizzair Βουκουρέστι-Ντουμπάι μετ’ επιστροφής με κάτω από 120 ευρώ. Έτσι άρχισα να μετράω τις μέρες μέχρι να φύγω, και να κανονίζω πως θα πάω και θα γυρίσω Βουκουρέστι (κάτι που τελικά αποδείχτηκε πιο δύσκολο απ’ ό,τι ακούγεται, αλλά αυτή η ιστορία θέλει ένα άρθρο μόνη της).

Τελικά ήρθε η μεγάλη μέρα που έφτασα στο Ντουμπάι! Έφυγα σχεδόν αμέσως για Άμπου Ντάμπι, αλλά η μία ώρα που πέρασα στο πιο διάσημο από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα με άφησε με το στόμα ανοιχτό. Μια υπερσύγχρονη πόλη στη μέση του πουθενά! Η ίδια εντύπωση ακολούθησε και στο Άμπου Ντάμπι. Οι ουρανοξύστες (μεταξύ των οποίων ο Burj Khalifa, ο υψηλότερος αυτή τη στιγμή παγκοσμίως), οι τεράστιοι αυτοκινητόδρομοι, τα πεζοδρόμια, ο φωτισμός, όλα ήταν τόσο φουτουριστικά που σχεδόν δεν το πίστευα. Όλα ήταν καινούργια, φωτεινά και πεντακάθαρα.

IMAG0172

Σύντομα όμως άρχισα να πιστεύω ότι κάτι έλειπε. Η πόλη παραήταν τέλεια. Δεν είχε χαμόσπιτα, γκραφίτι, ή μνημεία, εκτός κι αν μετράει κανείς τους ουρανοξύστες. Δεν είχε ιδιαίτερα μουσεία ούτε παραδοσιακά ανατολίτικα παζάρια ή φαγητά του δρόμου. Με δυο λόγια, αν και θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι η πόλη δεν είχε χαρακτήρα, σίγουρα αυτός ήταν πολύ διαφορετικός από αυτόν που έχουμε συνηθίσει εμείς ως Ευρωπαίοι αλλά και εγώ ως ταξιδιώτης. Άρχισα λοιπόν να πλήττω. Ευτυχώς όμως ο Ι. τελείωσε τις ακαδημαϊκές του υποχρεώσεις και άρχισε το δεύτερο, συναρπαστικότερο μέρος του ταξιδιού μας: νοικιάσαμε ένα τζιπ και, μαζί με έναν ακόμη φίλο, αρχίσαμε ένα road trip στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, αλλά κυρίως στο γειτονικό Ομάν.

Το Ομάν συνορεύει με τα ΗΑΕ στα ανατολικά και την Υεμένη  στα δυτικά, ενώ ο μόνος βόρειος γείτονάς του είναι το Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας. Στα νότια βρέχεται από τον Ινδικό Ωκεανό. Διασχίσαμε σχεδόν αμέσως τα σύνορα, αν και πήρε λίγη ώρα μέχρι να βρει ο συνοριοφύλακας την Ελλάδα στον κατάλογό του. Κατόπιν μας συνεχάρη, καθώς είπε ότι στα 20 χρόνια που δούλευε εκεί, ήμασταν οι πρώτοι Έλληνες που περνούσαν οδικώς τα σύνορα. Μετά από αυτό το περίεργο καλωσόρισμα, μπήκαμε στο Σουλτανάτο του Ομάν. Μέσα σε 5 μέρες γυρίσαμε σχεδόν όλο το ανατολικό μέρος, καθώς δεν θέλαμε να πλησιάσουμε ιδιαίτερα στα σύνορα με την Υεμένη Λόγω του εμφυλίου πόλεμου.

IMG_3503

Αν στην αρχή πίστευα ότι το ταξίδι μας θα ήταν μια βαρετή πορεία μέσα από την έρημο, από βενζινάδικο σε βενζινάδικο, διαψεύστηκα πανηγυρικά. Βουνά, ακρογιαλιές, απέραντες εκτάσεις ερήμου και κοιλάδες που θύμιζαν αφρικανική σαβάνα εναλλάσσονταν μπροστά μας. Το ακούραστο τζιπάκι μας δεν μάσησε όποτε βγαίναμε μερικές ώρες εκτός δρόμου για να περιπλανηθούμε ή για να δούμε κάποιο φυσικό αξιοθέατο. Κάθε βράδυ ψάχναμε ένα κατάλληλο (και στεγνό!) σημείο για να στήσουμε τις σκηνές μας, κατά προτίμηση μακριά από τον δρόμο. Σκαρφαλώσαμε σε βραχώδη βουνά (ή πολύ ψηλούς λόφους) και ψάξαμε ερημικές παραλίες για να βουτήξουμε στον Ινδικό. Εκεί, ενώ απολαμβάναμε το μπάνιο μας, διαπιστώσαμε ότι η παλίρροια μας πήρε τα ρούχα, κι έτσι τα κυνηγούσαμε, ενώ από την παραλία μας κοιτούσαν απειλητικά κάτι τεράστια καβούρια. Ευτυχώς μπορέσαμε να τα φτάσουμε, αν και η μία κάμερα καταστράφηκε από τα νερά. Μετά από ατελείωτα χιλιόμετρα και μπρος-πίσω στην απέραντη έρημο, φτάσαμε στην πρωτεύουσα, Μουσκάτ. Το ταξίδι είχε φτάσει στη μέση του.

Συνεχίζεται…

guest-traveller2

Ζωή στην πόλη ή στην επαρχία;

Ζωή στην πόλη ή στην επαρχία;

citylifeΑπό μικρή θυμάμαι την μαμά μου να μου λέει “Εσύ παιδί μου, έχεις το φευγιό”. Όταν τη ρώτησα τι σημαίνει αυτή η λέξη μου είπε πως στα αλήθεια αυτή η λέξη δεν υπήρχε, μα της την έλεγε κι εκείνης η μάνα της, σημαίνει αυτός που θέλει να φεύγει. Τότε απόρησα γιατί εγώ δεν ήθελα να φύγω αλλά όσο μεγάλωνα κατάλαβα πόσο δίκιο είχε. Αν το έβαζα σε timeline θα έμοιαζε κάπως έτσι:

4 χρονών: Φόρτωσα το καροτσάκι της κούκλας μου με όλα μου τα παιδικά ρούχα στις 7 το πρωί , ξύπνησα τους γονείς μου και τους ανακοίνωσα ότι έφευγα. Μην με ρωτήσετε που θα πήγαινα, δε θυμάμαι. Προφανώς δεν πήγα πουθενά.

9 χρονών: 2ήμερη εκδρομή Γ’ δημοτικού στα Καλάβρυτα. Δεν ήθελα να γυρίσω. Γύρισα.

13 χρονών: Α’ Γυμνασίου. Δεν μου άρεσε η αγγλικού. Έφυγα για μια ώρα. Πήραν τηλέφωνο τους γονείς μου. Προφανώς ξαναγύρισα.

17 χρονών: Γ’ Λυκείου. Εφηβεία, δεν μου άρεσε τίποτα. Έκανα την μεγάλη απόδραση Ρίτα Χέιγουορθ. Πήγα στο εξοχικό μας στο Πόρτο Ράφτη. Γύρισα μετά από 2 εβδομάδες.

19 χρονών: Πήγα για διακοπές στην Κάρπαθο. Έμεινα 6 μήνες. Γύρισα γιατί τελείωσαν τα λεφτά.

20 χρονών: Δεν μου άρεσε ακόμα τίποτα. Πήγα στο Πόρτο Ράφτη μόνιμα. Έμεινα ως τα 26.

26 χρονών: Βαρέθηκα το Πόρτο Ράφτη. Παραιτήθηκα κι έφυγα. Ήρθα στην Αθήνα.

27 χρονών: Δεν μου άρεσε πια το σπίτι, μετακόμισα αλλά η γειτονιά δεν άλλαξε.

28 χρονών: Ούτε αυτό το σπίτι μου άρεσε. Μετακόμισα αλλά η γειτονιά, γειτονιά.

29 χρονών: Ως άνω. Δεν έχω κλείσει χρόνο στο καινούργιο σπίτι. Ποτέ δεν ξέρεις.

Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να καταλάβεις ότι η μάνα μου είχε δίκιο. Έχω το φευγιό.

Τώρα που μεγάλωσα λοιπόν, τα τελευταία 5 χρόνια δηλαδή, κάθε καλοκαίρι που γυρνάω πίσω με πιάνει μια μαυρίλα άνευ προηγουμένου. Κάνω σχέδια επί σχεδίων για το πως θα φύγω από την πόλη και δεν θα γυρίζω παρά μόνο για θέατρα και συναυλίες. Ως συνήθως μετά από δυο-τρεις εβδομάδες ξαναμπαίνω στη ρουτίνα και ξεχνάω τα χωριάτικα όνειρα. Αλλά αν το δούμε αντικειμενικά, τελικά αξίζει να αφήσεις την πόλη για την επαρχία; Θα αναφέρω μόνο τα πλεονεκτήματα της κάθε επιλογής γιατί αν το καλοσκεφτείς με έναν περίεργο τρόπο αλληλοσυμπληρώνονται.

ΠΟΛΗ

+ Πλεονεκτήματα +

  1. Επιλογές. Άπειρες επιλογές στα πάντα.
  2. Μ.Μ.Μ. κοινώς μετρό, λεωφορείο, τρένο, ταξί κι ό,τι χρειάζεσαι αν δεν θες να οδηγήσεις.
  3. Άγνωστος μέσα σε αγνώστους. Όταν δεν θες να μιλήσεις σε κανέναν, μπορείς να το κάνεις. Γιατί δεν ξέρεις κανέναν. Τόσο απλά.
  4. 24ωρα μαγαζιά. Είτε περίπτερα, είτε σούπερ μάρκετ, είτε φαρμακεία, είτε μπαρ. Ό,τι ώρα κι αν είναι βρίσκεις αυτό που θες.
  5. Νοσοκομεία. Οκ, μπορεί να μην σου ακούγεται σαν επιχείρημα, αλλά όταν το χρειαστείς και το κοντινότερο είναι σε απόσταση 40χλμ θα καταλάβεις γιατί το έβαλα στην λίστα.
  6. Ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι. Δυστυχώς είναι ένα είδος που εκλείπει από τις επαρχιακές πόλεις, όπου ο καθωσπρεπισμός κάνει πάρτι.

ΕΠΑΡΧΙΑ

+ Πλεονεκτήματα +

  1. Υγιεινός τρόπος ζωής. Μόνο το γεγονός ότι όλα σταματάνε το μεσημέρι κι οι άνθρωποι μαζεύονται σπίτι τους να φάνε και να ξεκουραστούν έστω για 2 ώρες, τα λέει όλα.
  2. Ποτέ δεν θα νιώσεις μόνος. Τους ξέρεις όλους και σε ξέρουν όλοι.
  3. Ανθρωποκεντρικότητα. Εδώ ο διπλανός σου νοιάζεται αν είσαι καλά, αν έχεις μια ανάγκη ή ένα πρόβλημα. Γιατί; Επειδή βλ. επιχείρημα 2.
  4. Περιβάλλον. Στις περισσότερες επαρχιακές πόλεις θα έχεις ή πράσινο ή θάλασσα σε απόσταση αναπνοής. Πόσο τέλειο θα ήταν να πήγαινες στη δουλειά σου περνώντας ανάμεσα από περιβόλια αντί για την Κατεχάκη;
  5. Ησυχία. Ξέχνα τη φασαρία της πόλης, τις κόρνες, τις πορείες, τους δυστυχισμένους τρελούς και τους άπορους. Εκεί δεν έρχεσαι αντιμέτωπος με τη σκληρή πραγματικότητα. Εθελοτυφλείς; Ίσως, αλλά υπάρχουν άπειροι τρόποι να βοηθάς χωρίς να είσαι πραγματικά εκεί.
  6. Φαγητό. Επίσης ξέχνα τις γιγάντιες, παραμορφωμένες ντομάτες και το κρέας σε πλαστικό δισκάκι από το σούπερ μάρκετ. Στην επαρχία τρως φρέσκα τρόφιμα και το καθένα στην εποχή του.
  7. Οικονομία. Αντικειμενικά αν το δεις η επαρχία προσφέρει πολύ πιο οικονομική ζωή από τις μεγαλουπόλεις. Εν καιρώ κρίσης αυτό αποτελεί σημαντικό πλεονέκτημα.

Ο επίλογος όλων των παραπάνω είναι λιτός. The choice is yours.

Μ.